Over professionals, coaches en officials
[+/-] Deze bijdrage tonen of verbergen
Even over voetbal.
Een coach wil dat zijn team kampioen wordt. Hij stelt een team met professionals samen, hij bedenkt een tactiek, hij maakt een trainingsprogramma, hij benut de talenten van zijn team, hij daagt ze stuk voor stuk uit, hij laat ze waarnemen en denken en aanvoelen en versterkt hun motivatie. Hij maakt een spel waarin iedereen kan excelleren. Hij kijkt naar het team. Hij ziet hun bewegingen, hij volgt hun verrichtingen, hij leeft met ze mee. Hij wil dat het team kampioen wordt. Op de mooist mogelijke manier. Met in acht neming van al wat er bij komt kijken, wil hij vooral het beste spel tot stand laten brengen. En aan het eind evalueert hij. En analyseert hij. Hij beschrijft de tegenstand, de individuele prestaties, de samenwerking, de inzet, de tekortkomingen en het geluk en de pech. En hij bedenkt alweer verbeteringen en hoe hij die kan bereiken. En hij kijkt naar zijn mannen, en hij troost ze, of juicht met ze. Want hij heeft zich verbonden aan deze mensen. En een opdracht met ze uitgevoerd. De score is eigenlijk bijzaak. Het zijn cijfers achter namen van teams die vergeleken worden met cijfers achter namen van andere teams. Ze zeggen iets over rangen en standen, maar niet veel over het team en de inzet en de kwaliteiten van individuele spelers.
De KNVB-officials zitten op de tribune. Ze zijn belangrijk want ze bewaken de procedures en genereren een diarree aan informatie. De pers is er ook. Camera’s in de aanslag. Ze turven de overtredingen, het percentage balbezit, de corners, de kopduels, de gele kaarten, het aantal toeschouwers. Ze maken kansberekeningen aan de hand van de uitslagen van decennia terug.
Officals en journalisten: ze vergelijken voortdurend met hun oog gericht op de klok, het scorebord en de geschiedenis. Ze kijken nauwelijks naar het spel.
Officals en journalisten zijn scorebordkijkers en willen ook zelf graag scoren. Net als de meeste managers. Professionals en topcoaches daarentegen genieten van het spel van goed zijn en beter worden. Ze kennen en voelen de werkelijkheid van bloed zweet en tranen. Ze staan in verbinding met elkaar, ze voelen de verbondenheid, en ervaren het verband dat ze met elkaar vormen. Ze zijn ondernemend en ze gaan met hun vakmanschap voor de opdracht om de beste te zijn.
Leiders die het spel volgen, volgen de spelers. Zij hebben oog voor wie ze zijn, wat ze doen en hoe ze dat doen. Ze zien dat ze met plezier samenwerken en daardoor goed scoren. Daar houden echte leiders van. En natuurlijk zien zij ook de scores aan het eind van de wedstrijd op het bord verschijnen. Maar leiders houden niet van scoreborden. Zij houden van gemotiveerde spelers die zich met plezier ontwikkelen en de best mogelijke resultaten behalen. Ze houden gewoon en vooral van mensen.
Even over voetbal.
Een coach wil dat zijn team kampioen wordt. Hij stelt een team met professionals samen, hij bedenkt een tactiek, hij maakt een trainingsprogramma, hij benut de talenten van zijn team, hij daagt ze stuk voor stuk uit, hij laat ze waarnemen en denken en aanvoelen en versterkt hun motivatie. Hij maakt een spel waarin iedereen kan excelleren. Hij kijkt naar het team. Hij ziet hun bewegingen, hij volgt hun verrichtingen, hij leeft met ze mee. Hij wil dat het team kampioen wordt. Op de mooist mogelijke manier. Met in acht neming van al wat er bij komt kijken, wil hij vooral het beste spel tot stand laten brengen. En aan het eind evalueert hij. En analyseert hij. Hij beschrijft de tegenstand, de individuele prestaties, de samenwerking, de inzet, de tekortkomingen en het geluk en de pech. En hij bedenkt alweer verbeteringen en hoe hij die kan bereiken. En hij kijkt naar zijn mannen, en hij troost ze, of juicht met ze. Want hij heeft zich verbonden aan deze mensen. En een opdracht met ze uitgevoerd. De score is eigenlijk bijzaak. Het zijn cijfers achter namen van teams die vergeleken worden met cijfers achter namen van andere teams. Ze zeggen iets over rangen en standen, maar niet veel over het team en de inzet en de kwaliteiten van individuele spelers.
De KNVB-officials zitten op de tribune. Ze zijn belangrijk want ze bewaken de procedures en genereren een diarree aan informatie. De pers is er ook. Camera’s in de aanslag. Ze turven de overtredingen, het percentage balbezit, de corners, de kopduels, de gele kaarten, het aantal toeschouwers. Ze maken kansberekeningen aan de hand van de uitslagen van decennia terug.
Officals en journalisten: ze vergelijken voortdurend met hun oog gericht op de klok, het scorebord en de geschiedenis. Ze kijken nauwelijks naar het spel.
Officals en journalisten zijn scorebordkijkers en willen ook zelf graag scoren. Net als de meeste managers. Professionals en topcoaches daarentegen genieten van het spel van goed zijn en beter worden. Ze kennen en voelen de werkelijkheid van bloed zweet en tranen. Ze staan in verbinding met elkaar, ze voelen de verbondenheid, en ervaren het verband dat ze met elkaar vormen. Ze zijn ondernemend en ze gaan met hun vakmanschap voor de opdracht om de beste te zijn.
Leiders die het spel volgen, volgen de spelers. Zij hebben oog voor wie ze zijn, wat ze doen en hoe ze dat doen. Ze zien dat ze met plezier samenwerken en daardoor goed scoren. Daar houden echte leiders van. En natuurlijk zien zij ook de scores aan het eind van de wedstrijd op het bord verschijnen. Maar leiders houden niet van scoreborden. Zij houden van gemotiveerde spelers die zich met plezier ontwikkelen en de best mogelijke resultaten behalen. Ze houden gewoon en vooral van mensen.
Labels: coachen, leiders, mensgericht, systemisch
Archieven
september 2007 oktober 2007 november 2007 februari 2008 maart 2008 april 2008 juni 2008 juli 2008 augustus 2008 september 2008 oktober 2008 november 2008 januari 2009 april 2009 mei 2009 juni 2009 augustus 2009 oktober 2011
Indien u geen menu ziet, klikt u hier voor de hele website van het centrum.