Bronnen van kennis
[+/-] Deze bijdrage tonen of verbergen
Bronnen van kennis
Ik ben een fractal, deel én geheel van het wezen van het mysterie. Bron van niet-zegbare kennis waar dood en leven samen zijn verenigd.
Ik tracht betekenis te geven aan het mysterie en zoek de vormen. De vormen zijn poëzie, dans en rituelen. Als ik dat doe ben ik mysticus.
Al handelend vanuit mijn bron, word ik magiër: ik vertel verhalen, creëer illusies van werkelijkheden. Ik neem de verhalen en illusies van anderen tot mij. Ik verbind ze met de mijne. Ik stel me open tot in de bron, toets de verhalen en de illusies. De bron is het antwoord. Afhankelijk van het antwoord kan ik kennis toevoegen. Kennis die authentiek is en mij als magiër tot anders-handelen aanzet. Waarmee ik kennis zichtbaar maak en deel.
Mijn magie zit vol liefde, passie en gedrevenheid. Waar komt dat vandaan?
Het besef is: liefdevolle niet oordelende aandacht voor het goede en kwade in mij. Doordesemd met de dood van dierbaren.
Het besef is: respect voor het leven, er uit halen wat er in zit, waar je ook bent, wat je ook doet. Plezier hebben in de bijdrage die je kunt leveren aan de groei van je zelf, de ander, de organisatie, de samenleving.
Het besef is: ‘de dood in de pot’ maakt neerslachtig, ga altijd op zoek naar nieuw leven. De dood in de pot is: de herhaling, de stilstand, de mechanische kijk, de instrumentele aanpak, de naar binnen gekeerde blik, de loze woorden.
Een bron van kennis ben ik. En jij.
Bronnen van kennis
Ik ben een fractal, deel én geheel van het wezen van het mysterie. Bron van niet-zegbare kennis waar dood en leven samen zijn verenigd.
Ik tracht betekenis te geven aan het mysterie en zoek de vormen. De vormen zijn poëzie, dans en rituelen. Als ik dat doe ben ik mysticus.
Al handelend vanuit mijn bron, word ik magiër: ik vertel verhalen, creëer illusies van werkelijkheden. Ik neem de verhalen en illusies van anderen tot mij. Ik verbind ze met de mijne. Ik stel me open tot in de bron, toets de verhalen en de illusies. De bron is het antwoord. Afhankelijk van het antwoord kan ik kennis toevoegen. Kennis die authentiek is en mij als magiër tot anders-handelen aanzet. Waarmee ik kennis zichtbaar maak en deel.
Mijn magie zit vol liefde, passie en gedrevenheid. Waar komt dat vandaan?
Het besef is: liefdevolle niet oordelende aandacht voor het goede en kwade in mij. Doordesemd met de dood van dierbaren.
Het besef is: respect voor het leven, er uit halen wat er in zit, waar je ook bent, wat je ook doet. Plezier hebben in de bijdrage die je kunt leveren aan de groei van je zelf, de ander, de organisatie, de samenleving.
Het besef is: ‘de dood in de pot’ maakt neerslachtig, ga altijd op zoek naar nieuw leven. De dood in de pot is: de herhaling, de stilstand, de mechanische kijk, de instrumentele aanpak, de naar binnen gekeerde blik, de loze woorden.
Een bron van kennis ben ik. En jij.
Labels: bron, kennis, magiër, mysterie, mysticus
Een meesterlijk begin
[+/-] Deze bijdrage tonen of verbergen
Een aantal jaren geleden luisterde ik in de auto onderweg meestal naar radio 2. Op die zender konden luisteraars tijdens een spelletje aan de hand van nieuwsfragmenten raden naar het tijdstip waarop een gebeurtenis had plaatsvonden. Het is opvallend hoe vaak mensen er naast zaten. De kloktijd, de kalendertijd is een heel ander soort tijd dan de tijd die we ervaren. Time is made of memories zingt Nelly Furtado. Soms vertraagt zo'n herinnering de tijd, dan weer brengt een gebeurtenis de tijd in een stroomversnelling.
De tijd lijkt het meest stil te staan als oevers met vanzelfsprekendheden worden gepasseerd. Ze zijn handig zulke oevers. Ze bieden houvast en je hoeft even niet echt op te letten. Maar ze kunnen tegelijkertijd verraderlijk zijn. De neiging om oppervlakkiger te kijken bergt het gevaar in zich dat de omgeving niet meer echt gezien wordt. Veel van de dagelijkse fouten die gemaakt worden zijn daar een gevolg van.
Op de oever van dienstverleners staan klanten met hun vanzelfsprekendheden te wachten om de boot in te kunnen stappen zodat ze hun eigen weg kunnen gaan. Zij zien alleen het dek van de dagelijks passerende boten. Ze hebben niet in de gaten hoe er in het vooronder geploeterd en gezweet wordt. Hoe hard gewerkt wordt om de stroomsnelheid van het water, de waterstand, de toestand van de bruggen en sluizen te monitoren zodat de boot steeds op het juiste tijdstip kan passeren. Ze weten niet hoe monteurs aan het sleutelen zijn om storingen op te lossen. Ze horen niet hoe er met de mobilofoon voortdurend contact gezocht wordt met technische specialisten, havenmeesters, logistiek coördinatoren, en reisleiders. Ze zien de boot, ze stappen in, ze varen mee, ze stappen uit, ze doen hun eigen dingen en keren weer terug. Boten op een rivier zijn voor hén de vanzelfsprekendheden. Klanten tonen geen dankbaarheid voor het stromende water, ze roepen geen halleluja bij elke aanmerende boot, ze zijn niet zo geïnteresseerd in wat dienstverleners allemaal doen om te zorgen dat zij de boot kunnen gebruiken.
Klanten van dienstverleners komen gewoon binnen om geholpen te worden. En gelijk hebben ze. Dienstverleners behoren het voor de klant binnen afgesproken kaders zo gemakkelijk mogelijk te maken. En ze zijn niet zichtbaar als het niet nodig is. Ze onderkennen de vanzelfsprekende verwachtingen van de klant, en ze managen die. Ze zijn bedacht op de valkuilen van hun eigen vanzelfsprekendheden en die van collega's en ze spreken elkaar daar op aan.
Geen aangenamer eind van de dag dan de dag die je bewust start als beginneling. Daar meester in willen worden, dat tekent de echte gezel.
Een aantal jaren geleden luisterde ik in de auto onderweg meestal naar radio 2. Op die zender konden luisteraars tijdens een spelletje aan de hand van nieuwsfragmenten raden naar het tijdstip waarop een gebeurtenis had plaatsvonden. Het is opvallend hoe vaak mensen er naast zaten. De kloktijd, de kalendertijd is een heel ander soort tijd dan de tijd die we ervaren. Time is made of memories zingt Nelly Furtado. Soms vertraagt zo'n herinnering de tijd, dan weer brengt een gebeurtenis de tijd in een stroomversnelling.
De tijd lijkt het meest stil te staan als oevers met vanzelfsprekendheden worden gepasseerd. Ze zijn handig zulke oevers. Ze bieden houvast en je hoeft even niet echt op te letten. Maar ze kunnen tegelijkertijd verraderlijk zijn. De neiging om oppervlakkiger te kijken bergt het gevaar in zich dat de omgeving niet meer echt gezien wordt. Veel van de dagelijkse fouten die gemaakt worden zijn daar een gevolg van.
Op de oever van dienstverleners staan klanten met hun vanzelfsprekendheden te wachten om de boot in te kunnen stappen zodat ze hun eigen weg kunnen gaan. Zij zien alleen het dek van de dagelijks passerende boten. Ze hebben niet in de gaten hoe er in het vooronder geploeterd en gezweet wordt. Hoe hard gewerkt wordt om de stroomsnelheid van het water, de waterstand, de toestand van de bruggen en sluizen te monitoren zodat de boot steeds op het juiste tijdstip kan passeren. Ze weten niet hoe monteurs aan het sleutelen zijn om storingen op te lossen. Ze horen niet hoe er met de mobilofoon voortdurend contact gezocht wordt met technische specialisten, havenmeesters, logistiek coördinatoren, en reisleiders. Ze zien de boot, ze stappen in, ze varen mee, ze stappen uit, ze doen hun eigen dingen en keren weer terug. Boten op een rivier zijn voor hén de vanzelfsprekendheden. Klanten tonen geen dankbaarheid voor het stromende water, ze roepen geen halleluja bij elke aanmerende boot, ze zijn niet zo geïnteresseerd in wat dienstverleners allemaal doen om te zorgen dat zij de boot kunnen gebruiken.
Klanten van dienstverleners komen gewoon binnen om geholpen te worden. En gelijk hebben ze. Dienstverleners behoren het voor de klant binnen afgesproken kaders zo gemakkelijk mogelijk te maken. En ze zijn niet zichtbaar als het niet nodig is. Ze onderkennen de vanzelfsprekende verwachtingen van de klant, en ze managen die. Ze zijn bedacht op de valkuilen van hun eigen vanzelfsprekendheden en die van collega's en ze spreken elkaar daar op aan.
Geen aangenamer eind van de dag dan de dag die je bewust start als beginneling. Daar meester in willen worden, dat tekent de echte gezel.
Labels: beginneling, dienstverlening, meesterschap, vanzelfsprekendheden
America's next topmodel
[+/-] Deze bijdrage tonen of verbergen
Soms staat de tv op een programma dat ik zelf nooit zou kiezen, maar waar ik dan bij blijf hangen omdat hetgeen te zien is zo fascineert. America’s next topmodel is er zo een. Laatst een aflevering bekeken met een mengeling van bewondering en irritatie. En tegelijkertijd de enorme aantrekkingskracht ervan gevoeld: je zult maar winnen en voor een tijd door iedereen bekeken worden! Eindelijk besta je in je volle omvang en glorie, je bent het meest perfecte model in Amerika, je bent uitverkoren! De kater komt later: over een jaar wordt een nieuw topmodel gekozen, over drie jaar kent niemand je meer, over vijf jaar komt de sleet erin, over tien jaar moeten rimpels worden weggewerkt. Maar enfin, je bent toch iemand…
Wat me het meest irriteerde is de schijn van perfectie die volop werd geprojecteerd op alles en iedereen. Op de kandidaten, op de jury-leden, op de programmamakers en op mij, de kijker. Ik kwam er opnieuw achter dat een wereld met louter perfectie, voor mij absoluut onvolkomen is. Ik kan genieten van een prachtig ontworpen stoel in een eenvoudige omgeving, maar ik word bijna misselijk in een winkel vol design. Ik mis de dissonanten, de toevallige ongerijmdheden, de details die afwijken en de prettige spanning die dat met zich mee brengt. Zo hebben loensende ogen, een scheve tand in een goed onderhouden gebit, en een licht spraakgebrek bij een prachtige stem, een enorme aantrekkingskracht op mij. Ik kan daar van genieten.
Het lijkt wel of juist afwijkingen mij in mijn bestaan bevestigen. Wat af is, perfect is, volledig voorzien is van afgebakende betekenissen, is een gesloten vat met mogelijkheden. Hoogst irritant. Teveel van die vaten doen me denken aan dood. En ook aan de onmogelijke opdracht om altijd en overal voor iedereen perfect te kunnen zijn. Wat een opluchting was het (en wat een teleurstelling) om onder ogen te zien dat ouders fouten maken. En wat een ontdekking dat het aan de liefde voor hen niets af hoeft te doen.
Barack Obama is het nieuwste America’s next topmodel. Stem, woordkeus, boodschap, beweging, het is allemaal van een natuurlijke schoonheid. Bijna te perfect om waar te zijn, en bijna om akelig van te worden. Maar Obama voegt iets opluchtends toe aan zijn verschijning. Zo laat hij horen dat hij al enig idee heeft over wat hem te wachten staat. Hij ziet volgens mij de kiezels en de keien waar hij over kan struikelen. Hij lijkt te beseffen dat er verleidingen op de loer kunnen liggen. Hij roept iedereen op zich in te zetten, want alleen dan kan er een verandering tot stand komen. Hij durft te zeggen dat hij fouten zal maken.
Als nieuw topmodel wordt Obama door velen in de wereld bekeken. Angst en hoop zullen op hem geprojecteerd worden. Zijn houding en gedrag zullen door anderen worden overgenomen. En dat topmodel durft dus te zeggen dat hij fouten zal maken. Wat een opluchting moet het voor veel Amerikanen zijn om die nieuwe boodschap te kunnen horen: ‘yes we can make a mistake; it’s time for a change!’
Soms staat de tv op een programma dat ik zelf nooit zou kiezen, maar waar ik dan bij blijf hangen omdat hetgeen te zien is zo fascineert. America’s next topmodel is er zo een. Laatst een aflevering bekeken met een mengeling van bewondering en irritatie. En tegelijkertijd de enorme aantrekkingskracht ervan gevoeld: je zult maar winnen en voor een tijd door iedereen bekeken worden! Eindelijk besta je in je volle omvang en glorie, je bent het meest perfecte model in Amerika, je bent uitverkoren! De kater komt later: over een jaar wordt een nieuw topmodel gekozen, over drie jaar kent niemand je meer, over vijf jaar komt de sleet erin, over tien jaar moeten rimpels worden weggewerkt. Maar enfin, je bent toch iemand…
Wat me het meest irriteerde is de schijn van perfectie die volop werd geprojecteerd op alles en iedereen. Op de kandidaten, op de jury-leden, op de programmamakers en op mij, de kijker. Ik kwam er opnieuw achter dat een wereld met louter perfectie, voor mij absoluut onvolkomen is. Ik kan genieten van een prachtig ontworpen stoel in een eenvoudige omgeving, maar ik word bijna misselijk in een winkel vol design. Ik mis de dissonanten, de toevallige ongerijmdheden, de details die afwijken en de prettige spanning die dat met zich mee brengt. Zo hebben loensende ogen, een scheve tand in een goed onderhouden gebit, en een licht spraakgebrek bij een prachtige stem, een enorme aantrekkingskracht op mij. Ik kan daar van genieten.
Het lijkt wel of juist afwijkingen mij in mijn bestaan bevestigen. Wat af is, perfect is, volledig voorzien is van afgebakende betekenissen, is een gesloten vat met mogelijkheden. Hoogst irritant. Teveel van die vaten doen me denken aan dood. En ook aan de onmogelijke opdracht om altijd en overal voor iedereen perfect te kunnen zijn. Wat een opluchting was het (en wat een teleurstelling) om onder ogen te zien dat ouders fouten maken. En wat een ontdekking dat het aan de liefde voor hen niets af hoeft te doen.
Barack Obama is het nieuwste America’s next topmodel. Stem, woordkeus, boodschap, beweging, het is allemaal van een natuurlijke schoonheid. Bijna te perfect om waar te zijn, en bijna om akelig van te worden. Maar Obama voegt iets opluchtends toe aan zijn verschijning. Zo laat hij horen dat hij al enig idee heeft over wat hem te wachten staat. Hij ziet volgens mij de kiezels en de keien waar hij over kan struikelen. Hij lijkt te beseffen dat er verleidingen op de loer kunnen liggen. Hij roept iedereen op zich in te zetten, want alleen dan kan er een verandering tot stand komen. Hij durft te zeggen dat hij fouten zal maken.
Als nieuw topmodel wordt Obama door velen in de wereld bekeken. Angst en hoop zullen op hem geprojecteerd worden. Zijn houding en gedrag zullen door anderen worden overgenomen. En dat topmodel durft dus te zeggen dat hij fouten zal maken. Wat een opluchting moet het voor veel Amerikanen zijn om die nieuwe boodschap te kunnen horen: ‘yes we can make a mistake; it’s time for a change!’
Labels: fouten, onmogelijke opdrachten, perfectie
Archieven
september 2007 oktober 2007 november 2007 februari 2008 maart 2008 april 2008 juni 2008 juli 2008 augustus 2008 september 2008 oktober 2008 november 2008 januari 2009 april 2009 mei 2009 juni 2009 augustus 2009 oktober 2011
Indien u geen menu ziet, klikt u hier voor de hele website van het centrum.