De bril die je draagt, bepaalt wat je ziet.
[+/-] Deze bijdrage tonen of verbergen
We vergeten vaak dat we altijd een 'bril' dragen. We kijken op een bepaalde manier naar onszelf en onze wereld. Wanneer we ons in een moeilijke situatie bevinden, zou het zo kunnen zijn dat we een bepaalde bril dragen. Een bril die ons wel de mogelijkheden, maar niet de beperkingen laat zien van wat we zouden willen. We roepen uit: “Het zou zo mooi kunnen zijn, maar waarom lukt het nou toch niet?” Of vaker nog: “Maar waarom zien ze dat nou niet!”
We beseffen niet dat we door die bril naar de werkelijkheid kijken. Wel ervaren we dat die werkelijkheid niet overeenstemt met onze eigen verlangens. We verzetten ons tegen de realiteit. Dat wat we hadden gewild, gedroomd, gewenst; het is er niet. Maar het zou er moeten zijn! We houden vast aan de realiteit van onze eigen bril. We zoeken een oplossing waarbij de werkelijkheid zich aan ons moet aanpassen. “Als ik nu maar medestanders zou hebben… als er nu maar een gezamenlijke visie was… als ze nu maar zouden inzien dat ik gelijk heb…”
We verzetten ons tegen de ervaring, dat onze verlangens door de werkelijkheid in de steek worden gelaten. Soms wordt dat de 'woestijnervaring' genoemd. We bevinden ons in de chaos, in het zand. We verlangen naar water. We zijn op zoek naar een bron en wensen een oase. Maar er is overal alleen maar zand! Het is om gek van te worden. We weten ons geen raad meer. Maar wacht… daar achter die zandheuvel, daar moet het zijn. Weer ploegen we ons door het zand, om er achter te komen dat het een fata morgana was. Telkens weer stelt het leven ons teleur, want er is alleen maar zand.
En wanneer we erg teleurgesteld zijn geraakt, zetten we ongemerkt een andere bril op. De bril die ons wel onze beperkingen, maar niet onze mogelijkheden laat zien. Dan wachten we maar af wat er komt. We zitten bij de pakken neer, zonder nog in beweging te komen. We ondergaan de realiteit, en dompelen ons in de onvrede en het ongeluk. We zijn slachtoffer van de gloeiende zon, en de dorst brandt op onze lippen. Een uitweg zien we niet…
Mensen die vastlopen, dragen vaak een van deze twee brillen, zonder dat ze het zelf in de gaten hebben. De ene bril ontkent de realiteit, de andere bril ontkent onze eigen kracht om daar wat aan te veranderen. Wanneer we vastlopen of de weg kwijt zijn, is daarom een vraag van belang: kunnen we de realiteit aanvaarden, zonder bij de pakken neer te zitten?
Kunnen we tot ons door laten dringen dat er nu alleen maar zand is, en geen water? Tot ons door laten dringen dat we ook dorst voelen, en de wil tot leven? Vanuit die doordrongenheid ontdekken we een nieuwe kracht. We weten wat ons te doen staat. We nemen ons leven ter hand, met een open blik op zoek naar een onvermoede bron.
In mijn praktijk ontdek je welke brillen je draagt. En je ontdekt dat er andere manieren zijn om naar jouw eigen werkelijkheid te kijken. Je vertelt jezelf en de mensen om je heen immers telkens een verhaal. Een verhaal over jezelf, over je leven, je werk, over wat je moeilijk vindt of anders zou willen. Samen ontdekken we met welke bril je dit verhaal geschreven hebt. Misschien is dat in elk hoofdstuk wel anders.
Wil je je verhaal nog aanvullen, door ook eens een andere bril op te zetten? Wil je je verhaal herschrijven? Of is het goed zo? In elk geval is het jouw verhaal. Door dat te respecteren, kan er een nieuw perspectief ontstaan. Je aanvaardt dat dit het verhaal is van jouw eigen leven, compleet met verlangens die niet zijn vervuld, en beperkingen die je tegenhouden. Je gaat op zoek naar mogelijkheden om trouw te blijven aan je eigen verlangens, in een wereld die hier op het eerste gezicht niet aan beantwoordt. Je ontdekt dat je zelf kunt bepalen welke bril je op zet. Met een nieuwe, open blik ga je op weg.
We vergeten vaak dat we altijd een 'bril' dragen. We kijken op een bepaalde manier naar onszelf en onze wereld. Wanneer we ons in een moeilijke situatie bevinden, zou het zo kunnen zijn dat we een bepaalde bril dragen. Een bril die ons wel de mogelijkheden, maar niet de beperkingen laat zien van wat we zouden willen. We roepen uit: “Het zou zo mooi kunnen zijn, maar waarom lukt het nou toch niet?” Of vaker nog: “Maar waarom zien ze dat nou niet!”
We beseffen niet dat we door die bril naar de werkelijkheid kijken. Wel ervaren we dat die werkelijkheid niet overeenstemt met onze eigen verlangens. We verzetten ons tegen de realiteit. Dat wat we hadden gewild, gedroomd, gewenst; het is er niet. Maar het zou er moeten zijn! We houden vast aan de realiteit van onze eigen bril. We zoeken een oplossing waarbij de werkelijkheid zich aan ons moet aanpassen. “Als ik nu maar medestanders zou hebben… als er nu maar een gezamenlijke visie was… als ze nu maar zouden inzien dat ik gelijk heb…”
We verzetten ons tegen de ervaring, dat onze verlangens door de werkelijkheid in de steek worden gelaten. Soms wordt dat de 'woestijnervaring' genoemd. We bevinden ons in de chaos, in het zand. We verlangen naar water. We zijn op zoek naar een bron en wensen een oase. Maar er is overal alleen maar zand! Het is om gek van te worden. We weten ons geen raad meer. Maar wacht… daar achter die zandheuvel, daar moet het zijn. Weer ploegen we ons door het zand, om er achter te komen dat het een fata morgana was. Telkens weer stelt het leven ons teleur, want er is alleen maar zand.
En wanneer we erg teleurgesteld zijn geraakt, zetten we ongemerkt een andere bril op. De bril die ons wel onze beperkingen, maar niet onze mogelijkheden laat zien. Dan wachten we maar af wat er komt. We zitten bij de pakken neer, zonder nog in beweging te komen. We ondergaan de realiteit, en dompelen ons in de onvrede en het ongeluk. We zijn slachtoffer van de gloeiende zon, en de dorst brandt op onze lippen. Een uitweg zien we niet…
Mensen die vastlopen, dragen vaak een van deze twee brillen, zonder dat ze het zelf in de gaten hebben. De ene bril ontkent de realiteit, de andere bril ontkent onze eigen kracht om daar wat aan te veranderen. Wanneer we vastlopen of de weg kwijt zijn, is daarom een vraag van belang: kunnen we de realiteit aanvaarden, zonder bij de pakken neer te zitten?
Kunnen we tot ons door laten dringen dat er nu alleen maar zand is, en geen water? Tot ons door laten dringen dat we ook dorst voelen, en de wil tot leven? Vanuit die doordrongenheid ontdekken we een nieuwe kracht. We weten wat ons te doen staat. We nemen ons leven ter hand, met een open blik op zoek naar een onvermoede bron.
In mijn praktijk ontdek je welke brillen je draagt. En je ontdekt dat er andere manieren zijn om naar jouw eigen werkelijkheid te kijken. Je vertelt jezelf en de mensen om je heen immers telkens een verhaal. Een verhaal over jezelf, over je leven, je werk, over wat je moeilijk vindt of anders zou willen. Samen ontdekken we met welke bril je dit verhaal geschreven hebt. Misschien is dat in elk hoofdstuk wel anders.
Wil je je verhaal nog aanvullen, door ook eens een andere bril op te zetten? Wil je je verhaal herschrijven? Of is het goed zo? In elk geval is het jouw verhaal. Door dat te respecteren, kan er een nieuw perspectief ontstaan. Je aanvaardt dat dit het verhaal is van jouw eigen leven, compleet met verlangens die niet zijn vervuld, en beperkingen die je tegenhouden. Je gaat op zoek naar mogelijkheden om trouw te blijven aan je eigen verlangens, in een wereld die hier op het eerste gezicht niet aan beantwoordt. Je ontdekt dat je zelf kunt bepalen welke bril je op zet. Met een nieuwe, open blik ga je op weg.
Labels: beperking, mogelijkheid, perspectief, verhaal
Archieven
september 2007 oktober 2007 november 2007 februari 2008 maart 2008 april 2008 juni 2008 juli 2008 augustus 2008 september 2008 oktober 2008 november 2008 januari 2009 april 2009 mei 2009 juni 2009 augustus 2009 oktober 2011
Indien u geen menu ziet, klikt u hier voor de hele website van het centrum.