afscheid nemen, een betekenisvol thema in ons leven
[+/-] Deze bijdrage tonen of verbergen
Afscheid nemen is een thema dat je op meerdere manieren kunt uitdiepen.
Vorige maand woonde ik twee maal een afscheidsdienst bij. Het bijwonen hiervan, het delen in het verdriet om het verlies van een dierbaar familielid, vriend, vriendin, collega, bracht me bij de vele facetten van afscheid nemen en het belang om erbij stil te staan. Zowel in het verlies van iemand die is gestorven, als gedurende ons leven wanneer we gedwongen of uit vrije keuze afscheid van iemand of iets nemen.
Bewust stilstaan om afscheid te nemen en weer verder te gaan, of meer nog: óm weer verder te kunnen gaan, keert als thematiek in heel veel hoedanigheden terug in ons alledaagse bestaan. Je kunt afscheid nemen van een fase in je leven, of van een relatie die onherstelbaar uit balans is geraakt.
Afscheid nemen van een oud en lastig patroon is een veelvuldig terugkerend thema in coaching- en counselingsgesprekken. Vaak heeft vasthouden aan dit patroon zin en nut gehad. Maar eveneens blijkt dat loslaten ervan en verzoening met wat is geweest, bevrijdend zijn en ruimte geven om een ontwikkeling in gang te zetten.
De verstilling en de pijn voortkomend uit het loslaten van wat niet meer past én de vreugde die ontstaat omdat het leven weer gaat stromen, verwoordt dichter Trijnnet Oomkens heel mooi in het volgende gedicht.
Caesuur
Eindelijk komend aan de rivier…
Achter mij gelaten
het landschap van mijn jeugd.
De stille, stijve jaren,
de dorheid en de deugd
Niemand zal mij nog bezitten
nooit zal ik meer bezeten zijn,
rustig en fier, op meeuwenvleugels
volgt mijn ziel de waterlijn.
Taxeert en neemt in ogenschouw
twee oevers zo verscheiden.
Met de moed van oud verlangen
laat ik mij te water glijden.
Overzwemmend het wilde water:
ginder wacht het eikenwoud.
In zichzelf gekeerd, diep wortelend,
maar strálend, met een kroon van goud.
Trijnnet Oomkens, 2006
Afscheid nemen is een thema dat je op meerdere manieren kunt uitdiepen.
Vorige maand woonde ik twee maal een afscheidsdienst bij. Het bijwonen hiervan, het delen in het verdriet om het verlies van een dierbaar familielid, vriend, vriendin, collega, bracht me bij de vele facetten van afscheid nemen en het belang om erbij stil te staan. Zowel in het verlies van iemand die is gestorven, als gedurende ons leven wanneer we gedwongen of uit vrije keuze afscheid van iemand of iets nemen.
Bewust stilstaan om afscheid te nemen en weer verder te gaan, of meer nog: óm weer verder te kunnen gaan, keert als thematiek in heel veel hoedanigheden terug in ons alledaagse bestaan. Je kunt afscheid nemen van een fase in je leven, of van een relatie die onherstelbaar uit balans is geraakt.
Afscheid nemen van een oud en lastig patroon is een veelvuldig terugkerend thema in coaching- en counselingsgesprekken. Vaak heeft vasthouden aan dit patroon zin en nut gehad. Maar eveneens blijkt dat loslaten ervan en verzoening met wat is geweest, bevrijdend zijn en ruimte geven om een ontwikkeling in gang te zetten.
De verstilling en de pijn voortkomend uit het loslaten van wat niet meer past én de vreugde die ontstaat omdat het leven weer gaat stromen, verwoordt dichter Trijnnet Oomkens heel mooi in het volgende gedicht.
Caesuur
Eindelijk komend aan de rivier…
Achter mij gelaten
het landschap van mijn jeugd.
De stille, stijve jaren,
de dorheid en de deugd
Niemand zal mij nog bezitten
nooit zal ik meer bezeten zijn,
rustig en fier, op meeuwenvleugels
volgt mijn ziel de waterlijn.
Taxeert en neemt in ogenschouw
twee oevers zo verscheiden.
Met de moed van oud verlangen
laat ik mij te water glijden.
Overzwemmend het wilde water:
ginder wacht het eikenwoud.
In zichzelf gekeerd, diep wortelend,
maar strálend, met een kroon van goud.
Trijnnet Oomkens, 2006
Labels: afscheid, bevrijding, groei
De politicoloog, de coach en het wezen van de mens
[+/-] Deze bijdrage tonen of verbergen
In NRC van 28 juni jl. stond een artikel van Jos de Beus (hoogleraar politieke theorie aan de Universiteit van Amsterdam). Het was een verkorte weergave van een lezing in Het Publieke Sectordebat. Het artikel ging over de ontsporing van de publieke sector door wat de Beus noemt “het ADHD-bestuur met zijn voortdurende vernieuwing”. De Beus pleit voor een volgens hem verlaten publieksfilosofie van modernisering die er onder andere van uit gaat dat innovatie institutioneel en cultureel moet worden ingebed om haalbaar te zijn. Tegelijkertijd is hij sceptisch over de terugkeer naar die filosofie. Hij noemt daarbij de dominantie van aanhangers van de wijsheid dat globalisering en dynamisering vragen om een nieuwe politiek en een nieuw beheer. De daarmee samenhangende technostructuur van politici, hoge ambtenaren, denktanks en belangengroepen is volgens de Beus moeilijk te doorbreken. Verder ziet hij, net als de Amerikaanse historicus James Kennedy, onwil bij Nederlandse leiders om historisch te redeneren. En tot slot citeert hij de antropoloog Enklaar die stelt dat vernieuwing soms voorkomt uit een geseculariseerde heilsverwachting. De Beus concludeert dat bij sommige ADHD-bestuurders de wereld begint met hun eigen geboorte en de organisatie met hun eigen benoeming en dat deze aandoening vraagt om erkenning en analyse, zodat een manier van onthaasting wordt gevonden die uitzicht biedt op genezing.
Wat heeft dit artikel van de Beus voor mij te maken met coaching? De Beus duidt als wetenschapper in zijn artikel wat een toenemend aantal mensen in organisaties al langer ervaart: een steeds dieper wortelend ongenoegen over hun situatie. Een situatie die gekenmerkt wordt door snel opeenvolgende veranderingen die communicatief niet ingebed zijn in de context en de historie van de organisatie. Op bewust en/of onbewust niveau heeft dit een soms ziekmakende invloed op het wezen van mensen.
Wat de Beus als wetenschapper voor de samenleving doet, doet een coach voor het individu: duiden wat ervaren en gevoeld wordt, en op zoek gaan naar een ander perspectief. Een perspectief dat zicht biedt op samenhang, en mogelijkheden tot verbetering bloot legt. Kortom: een verlichtend perspectief.
In NRC van 28 juni jl. stond een artikel van Jos de Beus (hoogleraar politieke theorie aan de Universiteit van Amsterdam). Het was een verkorte weergave van een lezing in Het Publieke Sectordebat. Het artikel ging over de ontsporing van de publieke sector door wat de Beus noemt “het ADHD-bestuur met zijn voortdurende vernieuwing”. De Beus pleit voor een volgens hem verlaten publieksfilosofie van modernisering die er onder andere van uit gaat dat innovatie institutioneel en cultureel moet worden ingebed om haalbaar te zijn. Tegelijkertijd is hij sceptisch over de terugkeer naar die filosofie. Hij noemt daarbij de dominantie van aanhangers van de wijsheid dat globalisering en dynamisering vragen om een nieuwe politiek en een nieuw beheer. De daarmee samenhangende technostructuur van politici, hoge ambtenaren, denktanks en belangengroepen is volgens de Beus moeilijk te doorbreken. Verder ziet hij, net als de Amerikaanse historicus James Kennedy, onwil bij Nederlandse leiders om historisch te redeneren. En tot slot citeert hij de antropoloog Enklaar die stelt dat vernieuwing soms voorkomt uit een geseculariseerde heilsverwachting. De Beus concludeert dat bij sommige ADHD-bestuurders de wereld begint met hun eigen geboorte en de organisatie met hun eigen benoeming en dat deze aandoening vraagt om erkenning en analyse, zodat een manier van onthaasting wordt gevonden die uitzicht biedt op genezing.
Wat heeft dit artikel van de Beus voor mij te maken met coaching? De Beus duidt als wetenschapper in zijn artikel wat een toenemend aantal mensen in organisaties al langer ervaart: een steeds dieper wortelend ongenoegen over hun situatie. Een situatie die gekenmerkt wordt door snel opeenvolgende veranderingen die communicatief niet ingebed zijn in de context en de historie van de organisatie. Op bewust en/of onbewust niveau heeft dit een soms ziekmakende invloed op het wezen van mensen.
Wat de Beus als wetenschapper voor de samenleving doet, doet een coach voor het individu: duiden wat ervaren en gevoeld wordt, en op zoek gaan naar een ander perspectief. Een perspectief dat zicht biedt op samenhang, en mogelijkheden tot verbetering bloot legt. Kortom: een verlichtend perspectief.
Labels: coachen, inbedden, perspectief, politiek
Archieven
september 2007 oktober 2007 november 2007 februari 2008 maart 2008 april 2008 juni 2008 juli 2008 augustus 2008 september 2008 oktober 2008 november 2008 januari 2009 april 2009 mei 2009 juni 2009 augustus 2009 oktober 2011
Indien u geen menu ziet, klikt u hier voor de hele website van het centrum.