Op zoek naar geluk
Voor cliënten is een van de redenen om hulp te zoeken vaak, dat ze zich ongelukkig voelen. Wat maakt eigenlijk dat 'je ongelukkig voelen' zo onverdraaglijk is?
Er lijkt in onze samenleving een taboe op ongeluk te zijn ontstaan. Steeds meer mensen streven naar geluk. We proberen uit alle macht onze gevoelens van niet gelukkig zijn weg te werken. We hebben immers het 'recht' om gelukkig te zijn. Als je dan toch nog ongelukkig bent, dan ben je niet succesvol, een mislukkeling.
De filosoof Nietzsche schreef: "geluk en ongeluk zijn zussen, tweelingzussen zelfs". Ze kunnen niet zonder elkaar. Je kunt niet het een ervaren zonder ook het ander toe te laten in je leven. De illusie van eeuwige gelukzaligheid gaat dan ook in de praktijk vooral gepaard met gevoelens van onvermogen en falen. We zijn in ons leven niet op weg naar een soort paradijselijke staat, waarin we 'volmaakt gelukkig' zijn. Telkens weer komt het ongeluk nu eenmaal op ons pad, en eeuwig geluk is dan ook een onbereikbaar ideaal.
Vandaag de dag vinden bovendien steeds minder mensen houvast bij een geloof dat we dit geluk dan toch op zijn minst na ons leven zullen bereiken. Het lijkt er soms op dat we gedoemd zijn tot een ongelukkig bestaan. En tegelijk zien al die anderen er wel gelukkig uit! (Ze moeten wel, anders zien we immers dat ook zij mis-gelukt zijn.) Zo belanden we in een spagaat: we willen gelukkig worden, en voelen ons ongelukkig omdat dat mislukt.
Geluk is juist bij uitstek niet iets wat we bereiken, maar wat we meemaken. We kunnen alleen gelukkig zijn als we ook bereid zijn om te voelen dat we ongelukkig zijn. Onderweg, temidden van ons bestaan, ervaren we geluk, ervaren we ongeluk. Beide komen en beide gaan. Door dat te beseffen zijn we minder bang het geluk te verliezen en het ongeluk tegemoet te zien. Telkens opnieuw neemt het leven ons mee in onze ervaringen, en moeten we ons dat inzicht opnieuw eigen maken. In mijn praktijk noemen we dat eigenlijk bestaan.
Natuurlijk zijn we op zoek naar geluk, levensvreugde en vervulling. Maar laten we niet vergeten dat die zoektocht een weg is. Een weg vol van hindernissen en uitdagingen, momenten van opperste verrukking en tragisch ongeluk.
Er lijkt in onze samenleving een taboe op ongeluk te zijn ontstaan. Steeds meer mensen streven naar geluk. We proberen uit alle macht onze gevoelens van niet gelukkig zijn weg te werken. We hebben immers het 'recht' om gelukkig te zijn. Als je dan toch nog ongelukkig bent, dan ben je niet succesvol, een mislukkeling.
De filosoof Nietzsche schreef: "geluk en ongeluk zijn zussen, tweelingzussen zelfs". Ze kunnen niet zonder elkaar. Je kunt niet het een ervaren zonder ook het ander toe te laten in je leven. De illusie van eeuwige gelukzaligheid gaat dan ook in de praktijk vooral gepaard met gevoelens van onvermogen en falen. We zijn in ons leven niet op weg naar een soort paradijselijke staat, waarin we 'volmaakt gelukkig' zijn. Telkens weer komt het ongeluk nu eenmaal op ons pad, en eeuwig geluk is dan ook een onbereikbaar ideaal.
Vandaag de dag vinden bovendien steeds minder mensen houvast bij een geloof dat we dit geluk dan toch op zijn minst na ons leven zullen bereiken. Het lijkt er soms op dat we gedoemd zijn tot een ongelukkig bestaan. En tegelijk zien al die anderen er wel gelukkig uit! (Ze moeten wel, anders zien we immers dat ook zij mis-gelukt zijn.) Zo belanden we in een spagaat: we willen gelukkig worden, en voelen ons ongelukkig omdat dat mislukt.
Geluk is juist bij uitstek niet iets wat we bereiken, maar wat we meemaken. We kunnen alleen gelukkig zijn als we ook bereid zijn om te voelen dat we ongelukkig zijn. Onderweg, temidden van ons bestaan, ervaren we geluk, ervaren we ongeluk. Beide komen en beide gaan. Door dat te beseffen zijn we minder bang het geluk te verliezen en het ongeluk tegemoet te zien. Telkens opnieuw neemt het leven ons mee in onze ervaringen, en moeten we ons dat inzicht opnieuw eigen maken. In mijn praktijk noemen we dat eigenlijk bestaan.
Natuurlijk zijn we op zoek naar geluk, levensvreugde en vervulling. Maar laten we niet vergeten dat die zoektocht een weg is. Een weg vol van hindernissen en uitdagingen, momenten van opperste verrukking en tragisch ongeluk.
Labels: bestaan, eigenlijkheid, geluk
Archieven
september 2007 oktober 2007 november 2007 februari 2008 maart 2008 april 2008 juni 2008 juli 2008 augustus 2008 september 2008 oktober 2008 november 2008 januari 2009 april 2009 mei 2009 juni 2009 augustus 2009 oktober 2011
Indien u geen menu ziet, klikt u hier voor de hele website van het centrum.