weblog van het centrum voor coaching en counseling

Toevalligerwijs reist ze vanaf Goes met me mee. Ook na de overstap in Rotterdam komen we in dezelfde coupé terecht. Ik zit in beide treinen op gepaste afstand: ik kan alles horen en haar goed observeren zonder dat ik direct bij een gesprek wordt betrokken. Ze is 69, vertelt ze in beide treinen tegen haar toevallige buurman of buurvrouw. Nee je zou het niet zeggen hè. Ze krijgt vaker complimenten uit haar omgeving. Maar toch is ze wel ouder aan het worden. En je moet goed voor jezelf zorgen en ze is alleen dus het werd tijd om een aanleuning te zoeken. Ze heeft er nu een gekregen en gaat hem volgende week bewonen.
Over elk station waar we langs komen, heeft ze wel iets te melden. Hoe vaak ze er geweest is, en dat ze jaren geleden al veel reisde. En dat ze de bloemetjes graag buiten zette. Ze schakelt voortdurend van het heden naar het verleden en weer terug. In beide treinen maakt ze haar toehoorder duidelijk dat ze nog lang niet oud is. En dat ze toch wel oud is. En maar beter in die aanleunwoning kan gaan wonen. Terwijl ze toch eigenlijk nog hartstikke veel kan en het niet écht nodig is. Vandaag verhaalt ze over gisteren toen ze nog jong en reislustig en ondernemend was. Vandaag spreekt ze hardop uit dat ze morgen oud is.
Plots zie ik hoe ze haar verhaal ook gebruikt om in contact te zijn met een medereiziger aan wie ze met de regelmaat van de klok kan vragen of ze er nog niet uit moet om over te stappen
Deze vrouw van 69 jaar, tussen servet en tafellaken, je ziet ze van alles doen, gisteren en morgen. En vandaag, in de trein onderweg naar Amersfoort, wordt voor de goede luisteraar ook duidelijk wat het met haar doet: ze voelt zich onzeker over wie ze vandaag nog is en morgen zal zijn. En hoe ze daar terecht moet komen. Tegelijkertijd zet ze haar trouw luisterende medereizigers in als coaches, zonder dat ze het in de gaten hebben. Deze vrouw, onderweg naar morgen, ze komt er wel.

Labels: coachen, onderweg, onzekerheid