weblog van het centrum voor coaching en counseling

Afscheid nemen is een thema dat je op meerdere manieren kunt uitdiepen.
Vorige maand woonde ik twee maal een afscheidsdienst bij. Het bijwonen hiervan, het delen in het verdriet om het verlies van een dierbaar familielid, vriend, vriendin, collega, bracht me bij de vele facetten van afscheid nemen en het belang om erbij stil te staan. Zowel in het verlies van iemand die is gestorven, als gedurende ons leven wanneer we gedwongen of uit vrije keuze afscheid van iemand of iets nemen.
Bewust stilstaan om afscheid te nemen en weer verder te gaan, of meer nog: óm weer verder te kunnen gaan, keert als thematiek in heel veel hoedanigheden terug in ons alledaagse bestaan. Je kunt afscheid nemen van een fase in je leven, of van een relatie die onherstelbaar uit balans is geraakt.
Afscheid nemen van een oud en lastig patroon is een veelvuldig terugkerend thema in coaching- en counselingsgesprekken. Vaak heeft vasthouden aan dit patroon zin en nut gehad. Maar eveneens blijkt dat loslaten ervan en verzoening met wat is geweest, bevrijdend zijn en ruimte geven om een ontwikkeling in gang te zetten.

De verstilling en de pijn voortkomend uit het loslaten van wat niet meer past én de vreugde die ontstaat omdat het leven weer gaat stromen, verwoordt dichter Trijnnet Oomkens heel mooi in het volgende gedicht.

Caesuur

Eindelijk komend aan de rivier…

Achter mij gelaten
het landschap van mijn jeugd.
De stille, stijve jaren,
de dorheid en de deugd

Niemand zal mij nog bezitten
nooit zal ik meer bezeten zijn,
rustig en fier, op meeuwenvleugels
volgt mijn ziel de waterlijn.

Taxeert en neemt in ogenschouw
twee oevers zo verscheiden.
Met de moed van oud verlangen
laat ik mij te water glijden.

Overzwemmend het wilde water:
ginder wacht het eikenwoud.
In zichzelf gekeerd, diep wortelend,
maar strálend, met een kroon van goud.

Trijnnet Oomkens, 2006

Labels: afscheid, bevrijding, groei