weblog van het centrum voor coaching en counseling

In NRC van 28 juni jl. stond een artikel van Jos de Beus (hoogleraar politieke theorie aan de Universiteit van Amsterdam). Het was een verkorte weergave van een lezing in Het Publieke Sectordebat. Het artikel ging over de ontsporing van de publieke sector door wat de Beus noemt “het ADHD-bestuur met zijn voortdurende vernieuwing”. De Beus pleit voor een volgens hem verlaten publieksfilosofie van modernisering die er onder andere van uit gaat dat innovatie institutioneel en cultureel moet worden ingebed om haalbaar te zijn. Tegelijkertijd is hij sceptisch over de terugkeer naar die filosofie. Hij noemt daarbij de dominantie van aanhangers van de wijsheid dat globalisering en dynamisering vragen om een nieuwe politiek en een nieuw beheer. De daarmee samenhangende technostructuur van politici, hoge ambtenaren, denktanks en belangengroepen is volgens de Beus moeilijk te doorbreken. Verder ziet hij, net als de Amerikaanse historicus James Kennedy, onwil bij Nederlandse leiders om historisch te redeneren. En tot slot citeert hij de antropoloog Enklaar die stelt dat vernieuwing soms voorkomt uit een geseculariseerde heilsverwachting. De Beus concludeert dat bij sommige ADHD-bestuurders de wereld begint met hun eigen geboorte en de organisatie met hun eigen benoeming en dat deze aandoening vraagt om erkenning en analyse, zodat een manier van onthaasting wordt gevonden die uitzicht biedt op genezing.
Wat heeft dit artikel van de Beus voor mij te maken met coaching? De Beus duidt als wetenschapper in zijn artikel wat een toenemend aantal mensen in organisaties al langer ervaart: een steeds dieper wortelend ongenoegen over hun situatie. Een situatie die gekenmerkt wordt door snel opeenvolgende veranderingen die communicatief niet ingebed zijn in de context en de historie van de organisatie. Op bewust en/of onbewust niveau heeft dit een soms ziekmakende invloed op het wezen van mensen.
Wat de Beus als wetenschapper voor de samenleving doet, doet een coach voor het individu: duiden wat ervaren en gevoeld wordt, en op zoek gaan naar een ander perspectief. Een perspectief dat zicht biedt op samenhang, en mogelijkheden tot verbetering bloot legt. Kortom: een verlichtend perspectief.

Labels: coachen, inbedden, perspectief, politiek