Het is maandag, mooi weer in oktober, en mijn zoon heeft vrij van school. Zijn moeder en hij gaan een dagje fietsen aan de overkant, in Zeeuws Vlaanderen. Tijdens het avondeten hoor ik het verhaal. Over de afstand en de route, over de stilte en de rust en de wind door de haren. Over de eindeloosheid van de zee die het strand oprolt. Ik hoor hoe mijn zoon genoten heeft van het suizen over de duinen. Hoe hij hard fietsend tussen een groepje mensen door is geflitst. ‘Hij zag de mensen niet’, zegt zijn moeder, ‘hij zag alleen de ruimte waar hij doorheen wilde’. In opperste concentratie was hij dus, rechtaf op zijn doel ging hij, de fiets volledig onder controle in het vertrouwen dat hij onbeschadigd zou aankomen. Het leven giert door zijn keel.
Later op de avond zit ik met mijn vrouw in de Concertzaal in Middelburg bij een optreden van de flamencogroep
Luna en Alta Mar (de Maan op Volle Zee). Ze spelen hun programma
Paisajes (Landschappen).
Durante anos (Jarenlang) heet het openingsnummer van het programma. De tekst is van Victor Rosinha en staat (vertaald) afgedrukt op een flyer. De eerste zinnen gaan als volgt:
jarenlang zocht ik je / de concrete waarheid / mijn concrete waarheid / wat vond ik? / tegenstellingen / het leven vol tegenstellingen.Ik zit vooraan en geniet van de opzwepende muziek, de meeslepende zangstem en de prachtige danseres. Ik zie de beheersing van het lichaam en het schijnbaar gemak waarmee de schoenen over de houten vloer roffelen. Wat het meeste indruk maakt, is de passie die onder al deze perfectie voelbaar is in de kleine gebaren, de steelse blikken en de sensuele bewegingen:
jarenlang zocht ik je / oh! zoete waarheid! / oh! zoete eindeloosheid! / oh! zoete passie! / we zijn gemaakt om samen te zijn / verbonden, verstrengeld / door een Bacchaal aureool / oh! zoete waarheid! / oh! zoete eindeloosheid!Het leven dendert door de zaal: het is geen maandag, het is een dag om niet te vergeten, een dag die jarenlang duurt.
Labels: passie, verbondenheid
gepost door Henk van Gerven #
9.10.08