weblog van het centrum voor coaching en counseling

Soms staat de tv op een programma dat ik zelf nooit zou kiezen, maar waar ik dan bij blijf hangen omdat hetgeen te zien is zo fascineert. America’s next topmodel is er zo een. Laatst een aflevering bekeken met een mengeling van bewondering en irritatie. En tegelijkertijd de enorme aantrekkingskracht ervan gevoeld: je zult maar winnen en voor een tijd door iedereen bekeken worden! Eindelijk besta je in je volle omvang en glorie, je bent het meest perfecte model in Amerika, je bent uitverkoren! De kater komt later: over een jaar wordt een nieuw topmodel gekozen, over drie jaar kent niemand je meer, over vijf jaar komt de sleet erin, over tien jaar moeten rimpels worden weggewerkt. Maar enfin, je bent toch iemand…

Wat me het meest irriteerde is de schijn van perfectie die volop werd geprojecteerd op alles en iedereen. Op de kandidaten, op de jury-leden, op de programmamakers en op mij, de kijker. Ik kwam er opnieuw achter dat een wereld met louter perfectie, voor mij absoluut onvolkomen is. Ik kan genieten van een prachtig ontworpen stoel in een eenvoudige omgeving, maar ik word bijna misselijk in een winkel vol design. Ik mis de dissonanten, de toevallige ongerijmdheden, de details die afwijken en de prettige spanning die dat met zich mee brengt. Zo hebben loensende ogen, een scheve tand in een goed onderhouden gebit, en een licht spraakgebrek bij een prachtige stem, een enorme aantrekkingskracht op mij. Ik kan daar van genieten.

Het lijkt wel of juist afwijkingen mij in mijn bestaan bevestigen. Wat af is, perfect is, volledig voorzien is van afgebakende betekenissen, is een gesloten vat met mogelijkheden. Hoogst irritant. Teveel van die vaten doen me denken aan dood. En ook aan de onmogelijke opdracht om altijd en overal voor iedereen perfect te kunnen zijn. Wat een opluchting was het (en wat een teleurstelling) om onder ogen te zien dat ouders fouten maken. En wat een ontdekking dat het aan de liefde voor hen niets af hoeft te doen.

Barack Obama is het nieuwste America’s next topmodel. Stem, woordkeus, boodschap, beweging, het is allemaal van een natuurlijke schoonheid. Bijna te perfect om waar te zijn, en bijna om akelig van te worden. Maar Obama voegt iets opluchtends toe aan zijn verschijning. Zo laat hij horen dat hij al enig idee heeft over wat hem te wachten staat. Hij ziet volgens mij de kiezels en de keien waar hij over kan struikelen. Hij lijkt te beseffen dat er verleidingen op de loer kunnen liggen. Hij roept iedereen op zich in te zetten, want alleen dan kan er een verandering tot stand komen. Hij durft te zeggen dat hij fouten zal maken.

Als nieuw topmodel wordt Obama door velen in de wereld bekeken. Angst en hoop zullen op hem geprojecteerd worden. Zijn houding en gedrag zullen door anderen worden overgenomen. En dat topmodel durft dus te zeggen dat hij fouten zal maken. Wat een opluchting moet het voor veel Amerikanen zijn om die nieuwe boodschap te kunnen horen: ‘yes we can make a mistake; it’s time for a change!’

Labels: fouten, onmogelijke opdrachten, perfectie