weblog van het centrum voor coaching en counseling

Het is vrijdagmiddag. In Bergen op Zoon stappen drie meisjes van een jaar of 14 in de 1e klas coupé op weg naar de zon en de zee in Vlissingen. Ze zijn onwennig, onzeker en giebelig en ze weten de WC niet te vinden. Ik wijs naar het woordje WC en de pijl boven het raam en ze schamen zich een beetje, vinden zichzelf dom, lachen om zichzelf. Ik zeg dat ze zeker niet vaak met de trein gaan en lach bemoedigend terug. De spanning op de gezichten daalt wat en ze kijken nu pas echt om zich heen. “Dit is toch geen eerste klas????”, schrikken ze. Ik wijs naar de 1 die achter haar op de wand staat. Opnieuw vinden ze zichzelf dom en giebelen ze de spanning weg. Ze besluiten een andere plek op te zoeken als hun vriendin terug is van de WC want ze hebben een tweedeklas kaartje.

Als de vriendin terug komt, komt de conducteur er via de 2e klasse achteraan. Ze veren op en willen hals over kop de 2e klasse in schieten. Ik adviseer ze even te wachten en uit te leggen dat ze er pas net achter komen dat ze verkeerd zitten. Als de conducteur komt, neemt ze uitgebreid de tijd om de kaartjes te controleren. “Kaartjes met korting. Wie heeft de kortingskaart”? Een van de meisjes toont de kortingskaart. “Oké, dat is één”. Ze gaat er eens stevig voor staan. “Nu twee. Jullie zitten eerste klas met een tweedeklas kaartje. Dus jullie zijn in overtreding”. Ik zeg dat de meisjes er pas net achter zijn gekomen dat ze verkeerd zaten. De conducteur trekt een arrogant en sussend gezicht in mijn richting. “We hebben allemaal leren lezen meneer”. Ze gaat verder tegen de meisjes: “Dat kost € 35 plus de extra kosten voor het kaartje. Dus ongeveer € 50 totaal per persoon, contant te betalen”. De meisjes raken in paniek. Hebben we wel genoeg cash, kunnen we ook met een pasje betalen. Maar eerst moeten ze hun legitimatiebewijs laten zien. Een van de drie heeft er geen, ze is pas dertien. De schrik steekt nog meer de kop op.
” Mevrouw”, zeg ik rustig, “ze zijn er echt net pas achter gekomen dat ze verkeerd zitten”. Met dezelfde arrogantie: “Meneer, ik handel dit liever alleen af”. Er volgt een verhaal over echt fout zijn en deze keer maar laten zitten, maar een volgende keer nou dan kunnen ze € 150 betalen en nou als de wiedweerga die andere coupé in. De meisjes worden boos weggestuurd en ze weten niet hoe snel ze de coupé moeten verlaten. De conducteur er achteraan.

Ik vraag me af wat deze meisjes nu geleerd hebben. Ik vermoed iets over wantrouwende volwassenen, over bang moeten zijn om fouten te maken en over dat het normaal is om daarvoor in het openbaar afgestraft te worden.

Leren, je doet het overal.

Labels: leren, straffen, wantrouwen